Reclaiming the Past, Regaining the Real

Έχουν περάσει παραπάνω από 20 χρόνια από τότε που ένα τουλάχιστον μέρος ενός πνευματικού κατεστημένου, μεταμφιεσμένου σε ριζοσπαστική πρωτοπορία, μας ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες του τέλους της Ιστορίας, την οριστική επικράτηση του ενός συστήματος, την άρση των αντιθέσεων, την κατάργηση εν τέλει της Διαλεκτικής, την επίτευξη με άλλα λόγια του Μέλλοντος. Η Συγχρονικότητα του Μετα-Μοντέρνου, ο αυτοαναφορικός Χωρόχρονος, η κυριαρχία της υποκειμενικότητας της Αφήγησης, σε συνδυασμό με μία αισιοδοξία, μία ευφορία μίας οικονομίας σε ανάπτυξη και τις πολλαπλές όψεις της Παγκοσμιοποίησης με προεξάρχουσα την Πολυ-Πολιτισμικότητα προβλήθηκαν σαν κάτι που δεν υπήρξε ποτέ: το Τέλος του Νέου ή έστω το τέλος της αναζήτησης του.

100 χρόνια ωστόσο από τις ιστορικές πρωτοπορίες του 20ου αιώνα και σχεδόν 200 από την πρώτη χρήση του όρου Avant Garde με την σύγχρονη έννοια, η Ιστορία, η διαδοχή γεγονότων μικρών και μεγάλων, σημαντικών και ασήμαντων, με αιτιατή σύνδεση μεταξύ τους ή και τυχαίων είναι παρούσα και διεκδικεί εκ νέου με ένταση τα δικαιώματα της. Το Μέλλον δεν σταμάτησε ποτέ να επέρχεται, το Παρελθόν να ζητά την αποτίμηση του, το Παρόν να απαιτεί την στιγμιαία, σημειακή μοναδικότητα του. Στην Κοινωνία και την Τέχνη, η Πραγματικότητα αναμένει την ανάκτησή της και το Παρελθόν, το γεγονός δηλαδή, χρειάζεται να ξαναγίνει κτήμα μας. Οι Έννοιες όπως και ο Χρόνος μένει να ξανακερδηθούν.

Έχει σημάνει επομένως η πρόσκληση και η πρόκληση να διερευνήσουμε ξανά τα υλικά και τις τεχνικές, το περιεχόμενο, την έκφραση και ιδίως τις δομές, να συνδεθούμε εκ νέου με ένα παρελθόν που μας ζητήθηκε είτε να καταδικάσουμε συλλήβδην είτε να διαγράψουμε από την μνήμη μας, να κατοικήσουμε ξανά σε μία καθημερινότητα όπου οι ιδέες και τα πράγματα συνυπάρχουν σε μία δυναμική ισορροπία και όπου η Ουτοπία ξαναγίνεται αυτό που πάντα ήτανε: εργαλείο και πρόγραμμα δράσης, τάση και όχι υποχρέωση.

Και πάλι θα χρησιμοποιήσουμε τις δύο συμπληρωματικές και αντίθετες προσεγγίσεις, τα δύο θεμελιώδη όργανα παρατήρησης, το τηλεσκόπιο που μέσω της μελέτης του χώρου μας αποκαλύπτει τα βαθιά μυστικά του χρόνου, την διερεύνηση του πολύ μεγάλου τους θεμελιώδεις νόμους του στοιχειώδους και το μικροσκόπιο, που μέσω της ανατομίας του πολύ μικρού, του προσωρινού, του τώρα μας προϊδεάζει για την ουσία της διάρκειας,

Καλούμε λοιπόν, καλλιτέχνες και ομάδες, να συμμετάσχουν στην προσπάθειάς μας χαρτογράφησης μίας νέας πραγματικότητας, με την συλλογή στοιχείων και παρατηρήσεων, την πρόταση πρωτότυπων ή και ήδη δοκιμασμένων προσεγγίσεων, όπου με την βάσανο της πειραματικής μεθόδου, της πράξης με άλλα λόγια, οι ιδέες και οι πρακτικές αναμετρούνται, και το νέο διαρκώς αναγεννάτε.

Πρέπει ωστόσο να πούμε πως παρόλα αυτά υπάρχει και η υποψία/άποψη πως το πραγματικό δεν είναι παρά μία ψευδαίσθηση, μία επινόηση, μία κατασκευή, μία Χίμαιρα ή ακόμα και μία απάτη, πως η Πραγματικότητα στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Εκ μέρους της διοργανωτικής ομάδας,
κείμενο: Ανάργυρος Δενιόζος